Furtka
Erast Pietrowicz przebiegł szeroki, rozjaśniony księżycem gazon. Obszedł dom – jeśli ma włazić przez okno, lepiej od tyłu, by nie zobaczył jakiś późny przechodzień.
Za domem wyłonił się gęsty, cienisty ogród – akurat taki, jak trzeba.
Stanąwszy na palcach, awanturnik zajrzał w pierwsze od narożnika okno. Zobaczył obszerny pokój, jadalnię czy bawialnię, biały dywan, dopalające się świece, resztki kolacji na dwie osoby.
Kolnęło go w sercu.
Więc po kolacji z jednym wybrała się na schadzkę z drugim? Czy jeszcze lepiej: tuż po sekretnym, dramatycznym spotkaniu najspokojniej zasiadła do posiłku ze swym ryżym opiekunem? Zaiste – kobiety to istoty zagadkowe.
Dwa okna dalej zaczynał się kolejny pokój. Gabinet.
Okna były tu uchylone, dochodził męski głos, stąd Fandorin wzmógł ostrożność – na początek wsłuchał się, by określić, gdzie dokładnie znajduje się mówiący.
– …Dostanie reprymendę, ale główna wina obciąży naczelnika, którego czeka haniebna dymisja – dobiegło z gabinetu.
Ktoś mówił po angielsku, lecz z wyraźnym japońskim akcentem – a więc nie Bullcox.
Ale cesarski doradca był tam także.
– I nasz przyjaciel zajmie wakans? – zapytał.
Dwóch, ocenił Fandorin. Przy czym Japończyk siedzi w dalszym prawym rogu, a Bullcox pośrodku, plecami do okna.
Radca tytularny pomału, cal za calem, wstał. Obejrzał wnętrze pokoju.
Szafy z książkami, biurko, wygasły kominek.
Grunt, że O-Yumi tu nie ma. Dwaj mężczyźni. Zza oparcia jednego z foteli wyziera ognista szewelura rywala. W drugim siedzi jakiś elegant, błyska przedziałek, w jedwabnym krawacie lśni perła. Drobny pan założył wytwornie nogę na nogę, kiwając stopą w lakierku.
– Nie od razu – rzekł ze skąpym uśmieszkiem. – Za tydzień. „A niechże, toż ja pana znam! – Erast Pietrowicz zmrużył oczy. – Widziałem na balu! Książę… jak nazwał pana Doronin?”.
– No cóż, Onokoji, to bardzo po japońsku. – Czcigodny chrząknął. – Dać reprymendę, a po tygodniu nagrodzić awansem.
„To, to – przypomniał sobie Fandorin. – To książę Onokoji, były daimyō, udzielny władca, a obecnie lew salonów i dyktator mody”.
– Cóż, drogi Algernonie, to nie nagroda, tylko zajęcie wakansu, lecz za zręcznie wykonaną robotę nie minie go i nagroda. Otrzyma na własność podmiejską posiadłość Takarazaka. Ach, jakież tam śliwy! Jakie strumyki!
– A owszem, nielichy zakątek. Bodaj ze sto tysięcy.
– Co najmniej dwieście, zapewniam!
W okno Fandorin już nie patrzył – nic ciekawego. Starał się za to dociec, gdzie może być O-Yumi.
Parter ma jeszcze dwa okna, nieoświetlone, ale czy Bulllcox ulokowałby utrzymankę obok gabinetu? Więc gdzież są jej pokoje? Od frontu czy na piętrze?
– No dobrze – doniósł się głos Brytyjczyka – a co z listem księcia Arisugawy? Udało się zdobyć kopię?
– Mój człowiek jest chciwy, a bez niego nie sposób się obejść.
– Przypominam, że dałem panu przecież pięćset funtów!
– A trzeba tysiąca.
Wicekonsul się skrzywił. Wsiewołod Witaljewicz wspomniał, że książę żyje z datków Dona Tsurumakiego, lecz nie gardzi bodaj i dochodami na boku. A i Bullcox też niezły – paser dworskich intryg i kradzionych listów. Zresztą taki już jego szpiegowski fach.
Nie: wątpliwe, czy Anglik umieściłby tubylczą kochankę od frontu – jest, bądź co bądź, postacią oficjalną. Czyli że okna wychodzą najpewniej na ogród…
Dysputa w gabinecie trwała nadal.
– Onokoji, proszę nie traktować mnie jak dojnej krowy!
– Na dokładkę za tę samą sumę nabyć można odpisik dziennika jej wysokości – kusząco nadmienił książę. – Jedna z frejlin to moja kuzynka, zawdzięcza mi to i owo.
Bullcox parsknął.
– Bzdura! Jakieś damskie banialuki.
– Bynajmniej nie banialuki. Jej wysokość ma zwyczaj notować rozmowy z jego wysokością…
„Dość słuchania tych świństw – rzekł sobie Fandorin. – Szpiegiem, chwała Bogu, nie jestem. Ale niech mnie zobaczy jakiś służący, a stanę się godnym tej pary ziółkiem. RUSSIAN VICECONSUL CAUGHT EAVESDROPPING *.
Wzdłuż ściany przekradł się do rynny, pomacał ostrożnie, czy mocna. Pewne doświadczenie w łażeniu po rynnach posiadał. Co prawda, z poprzedniego jeszcze, przeddyplomatycznego żywota.
Noga sięgała już dolnej obręczy, a rozsądek wciąż stawiał opór. „Poczynasz sobie jak wariat, jak niepoważny, żałosny typ – rzekł rozsądek. – Ocknij się, weź się w karby!”.
„To prawda – w skrusze odpowiadał rozsądkowi Erast Pietrowicz. – Kompletnie sfiksowałem”. Ale skrucha nie skłoniła go do porzucenia szaleńczego zamysłu, nie spowolniła nawet jego ruchów.
Dyplomata wdrapał się zgrabnie na piętro, namacał nogą gzyms i spróbował sięgnąć do najbliższego okna. Chwycił palcami za ramę i przestawiając ostrożnie nogi, dotarł bliżej. Surdut z pewnością nabije się drobinami tynku, ale to Fandorina obecnie nie martwiło.
Gorsze było co innego. Ciemne okno nie chciało się otworzyć. Zamknięte było na zasuwkę, a do lufcika nie dawało się dosięgnąć.
Rozbić je? Za nic. Zbiegnie się cały dom.
Na palcu radcy tytularnego zdradliwym blaskiem błysnął diament – dar pożegnalny tej, za sprawą której spóźnił się na parowiec w Kalkucie.
W zwykłym, opanowanym stanie ducha Erast Pietrowicz niechybnie zawstydziłby się samej myśli, by darem jednej kobiety torować sobie drogę do innej. Lecz rozgorączkowany mózg szepnął tylko: „Diament tnie szkło”. A swoim sumieniu młody człowiek poprzysiągł, że zdejmie pierścień i nigdy w życiu już go nie włoży.
Jak ciąć diamentem, Fandorin nie wiedział. Chwycił pierścień mocniej i stanowczym ruchem przejechał po szybie. Rozległ się zjadliwy zgrzyt, szkło przekreśliła rysa.
Radca tytularny z uporem zagryzł wargi, gotując się nacisnąć mocniej.
Nacisnął ile sił, i skrzydło okna naraz ustąpiło.
W pierwszej chwili Erast Pietrowicz uroił sobie, że to efekt jego wysiłków, lecz w ciemnym prostokącie otworu stała O-Yumi. Patrzyła na wicekonsula roześmianymi oczyma, w których odbijały się dwa drobniutkie księżyce.
– Pokonałeś wszystkie przeszkody i zasłużyłeś na małą pomoc – szepnęła. – Tylko, na miły Bóg, nie spadnij. Teraz byłoby głupio.
I całkiem nieromantycznie, lecz wielce praktycznie chwyciła go za kołnierz.
– Przyszedłem powiedzieć, że przez te dwa dni też myślałem o tobie.
Głupiej angielszczyźnie brak poufałego zaimka dla drugiej osoby, nic tylko you i you, ale Fandorin uznał, że od tej chwili mogą przejść na „ty”.
– Tylko po to? – zapytała z uśmiechem, przytrzymując go za ramię. – Świetnie. Wierzę ci. Możesz wracać.
Wracać Erast Pietrowicz nie zamierzał. Pomyślał i poprosił:
– Wpuść mnie.
O-Yumi obejrzała się i szepnęła:
– Na minutę, nie więcej.
Erast Pietrowicz ani myślał się spierać. Przelazł przez parapet (już któryś raz tej nocy), wyciągnął do niej ręce, lecz O-Yumi znów się obejrzała:
– W żadnym razie. Inaczej minuty nie starczy.
Wicekonsul schował ręce za plecy, ale oznajmił:
– Chcę cię zabrać ze sobą.
Pokręciła głową. Uśmiech zgasł.
– Dlaczego? Kochasz go? – zapytał drżącym głosem.
– Już nie.
– Więc czemu?
Znów zerknęła, jak się zdaje, na drzwi. Zresztą Erast Pietrowicz ani razu nie rozejrzał się wokoło, nie patrzył nawet, co to właściwie za pokój: buduar, garderoba? Oderwanie choć na sekundę wzroku od twarzy O-Yumi zdało mu się bluźnierstwem.
– Znikaj jak najszybciej. Proszę! – szepnęła nerwowo. – Jeśli cię tu zobaczy, zabije.