Hari ekprenis sian balailon.
“Ne!” kriis Hermiona Granĝer. “Sinjorino Viskio ordonis, ke neniu moviĝu – vi embarasos nin ĉiujn.”
Hari ignoris ŝin. Batis la sango en liaj oreloj. Li suriĝis sur sian balailon kaj piedbatis forte kontraŭ la tero, kaj supren, supren li soris; la aero blovegis tra liajn harojn, kaj lia robo vipis flanken post li – kaj kun vervo de arda ĝuego li eksciis, ke li ĵus trovis ion, kiun li kapablas sen instruo – tiu ĉi estas facila, ĉi tiu estas mirinda. Li tiris sian stangon iome supren por altigi ĝin plie, kaj aŭdis kriojn kaj singultojn de knabinoj malantaŭ si surtere, kaj admirantan ĝojkrion de Ron.
Li turnis sian stangon akute por fronti Malfid enaere. Malfid aspektis mirfrapate.
“Donu ĝin ĉi tie,” Hari vokis, “alie mi frapos vin de sur tiun balailon.”
“Ho, ja?” diris Malfid, provante ridaĉi, sed aspektante konsternate.
Hari konis, iel, kion fari. Li kliniĝis antaŭen kaj kroĉis la stangon forte ambaŭmane, kaj ĝi pafiĝis kontraŭ Malfid kiel ĵetlanco. Malfid nur ĵus ekturnis sin por eskapi. Hari manovris akutan returniĝon, kaj tiris la balailon stabile. Iuj sur la tero aplaŭdis.
“Ĉisupre mankas Krab kaj Klus por savi al vi la felon, Malfid,” Hari diris.
La sama penso evidente ankaŭ frapis je Malfid.
“Do kaptu ĝin, se vi povas!” li bojis, kaj li ĵetis la vitran bulon alte supren, kaj pafis sin reen kontraŭ la tero.
Hari vidis, kvazaŭ la tempo malrapidiĝis, la bulon altiĝi supren kaj ekfali. Li klinis sin antaŭen kaj stiris sian stangon malsupren– tuj li akcelis en kruta plonĝo, ĉasante la bulon – la vento fajfante en liaj oreloj, inter la ŝrikoj de la rigardantoj – li etendis sian manon – je duonmetro super la tero li ekkaptis ĝin, ĝustatempe por tiri la stangon rekten, kaj li rulfalis malpeze sur la gazonon kun la Tutmemorilo kroĉita sekure en lia pugno.
“HARI POTTER!”
Lia humoro falis pli rapide ol kiel li ĵus plonĝis. Profesorino MakGongal kuris kontraŭ ili. Li surpiediĝis tremante.
“Neniam – dum mia tuta tempo ĉe Porkalo – “
Prof. MakGongal pro ŝoko apenaŭ povis paroli, kaj ŝiaj okulvitroj fulmobrilis kolerege, “ – kiel vi aŭdacis tion – vi riskis rompi al si la kolon – ”
“Li ne kulpis, profesorino – ”
“Silentu, sinjorino Patil – ”
“Sed, Malfid – ”
“Tio sufiĉas, sinjoro Tordeli. Potter, sekvu min, tuj.”
Hari vidis la triumfajn vizaĝojn de Malfid, Krab, kaj Klus dum li foriris, paŝante sensente, kvazaŭ trenata de Prof. MakGongal, dum ŝi marŝis kontraŭ la kastelo. Li eksiĝos; tio certas. Li volis diri ion por defendi sin, sed lia voĉo kurioze difektiĝis. Profesorino MakGongal glitadis antaŭen sen ajna rigardo al li; li devis troti por resti kune. Nu, tio finigis la aferon. Li eĉ ne daŭris du semajnojn. Li estos pakanta siajn kofrojn post dek minutoj. Kion la familio Dursli ekpensus, se li eltroviĝus sur la perono?
Supren per la antaŭa ŝtuparo, supren per la marmora ŝtuparo en la vestiblo, kaj ankoraŭ Prof. MakGongal estis dirinta neniun vorton al li. Ŝi abrupte malfermis ĉiun pordon, kaj marŝis laŭ la koridoroj dum Hari trotis mizere poste. Eble ŝi alprenos lin al Zomburdo. Li pensis pri Hagrid, eksigita, sed permesata resti tie kiel pordisto. Ĉu eble li povas fariĝi la helpanto de Hagrid? Lia stomako tordiĝis dum li imagis tion, ke Ron kaj la ceteraj fariĝos sorĉistoj dum li alrigardos pezpaŝante ĉirkaŭ la tereno kaj portante la valizon de Hagrid.
Prof. MakGongal ekhaltis ekster klasĉambro. Ŝi malfermis la pordon kaj metis sian kapon internen.
“Pardonu min, profesoro Flirtmeĉo, ĉu vi konsentus, ke me pruntu Arbon momente?”
Arbo? pensis Hari konfuzita; ĉu Arbo[29] estas bastono, kiun ŝi intencas uzi sur li?
Tamen, Arbo aperis kiel homo, solidkorpa kvinajara[30] knabo, kiu venis el la klaso de Flirtmeĉo evidente konfuzata.
“Sekvu min, ambaŭ el vi,” diris Prof. MakGongal, kaj ili marŝis denove laŭ la koridoro, Arbo rigardante al Hari scivoleme.
“Ĉi tien.”
Prof. MakGongal direktis ilin en klasĉambron, kie estis neniu, krom Ĝenozo, kiu okupiĝis pri skribado de maldecaj vortoj sur la kretotabulo.
“Eksteren, Ĝenozo!” ŝi bojis. Ĝenozo ĵetis la kreteron en rubujon, kiu sonoris laŭte, kaj blasfemante pafis sin eksteren. Profesorino MakGongal plaŭdfermis la pordon post li, kaj turnis por alfronti la du knabojn.
“Potter, ĉi tiu estas Olivero Arbo. Arbo – mi eltrovis serĉiston por vi.”
La mieno de Arbo ŝanĝiĝis de konfuzata al ĝoja.
“Ĉu vere, profesorino?”
“Absolute,” diris Prof. MakGongal vigle. “La knabo naskiĝis por tio. Mi neniam vidis ion similan. Ĉu estis via unua fojo sur flugbalailo, Potter?”
Hari kapjesis silente. Li ne povis imagi tion, kio okazas, sed li evidente ne estas eksigota, kaj parto de la sento ekrevenis al liaj kruroj.
“Li kaptis tiun aferon permane post plonĝo je dudek metroj,” Prof. MakGongal rakontis al Arbo. “Eĉ ne skrapvundis sin. Karlo Tordeli ne kapablis tian.”
Arbo nun aspektis kvazaŭ ĉiuj el liaj revoj realiĝis samtempe.
“Ĉu vi iam spektis kvidiĉmatĉon, Potter?” li demandis ekscitate.
“Arbo estas la estro de la Oragrifa teamo,” Prof. MakGongal klarigis.
“Li ankaŭ havas la ĝustan figuron por serĉisto,” diris Arbo, nun paŝante ĉirkaŭ Hari, kaj ekzamenante lin. “Svelta – rapida – ni devas aranĝi por li taŭgan balailon, profesorino – Nimbuso 2000[31] aŭ Plen-Balao 7, mi juĝus.”
“Mi diskutos kun profesoro Zomburdo pri tio, se ni povas escepti lin el la regulo pri unuajaraj. Laŭ ĉielo, ni bezonas pli bonan teamon, ol tiu de la pasinta jaro. Glatigataj ni estis dum tiu lasta matĉo fare de Rampeno, mi ne povis fronti la vizaĝon de Severus Snejp dum semajnoj…”
Prof. MakGongal fiksrigardis super siaj olkulvitoj al Hari.
“Mi volas priaŭdi, ke vi vigle ekzerzas vin, Potter, alie mi povas ŝanĝi mian decidon pri puno por vi.”
Tiam subite ŝi ridetis.
“Via patro fierus pro tio,” ŝi diris. “Li estis mem elstara ludanto de kvidiĉo.”
“Vi blagas.”
Ili vespermanĝis. Hari ĵus finis sian rakonton al Ron pri kio okazis, post kiam li eliris el la tereno kun Prof. MakGongal. Ron tenis pecon da bifstek-kaj-rena pasteĉo duone en la buŝo, sed li estis tute forgesinta pri tio.
“Serĉisto?” li diris. Sed unuajaraj neniam – vi devas esti la plej juna Domteamano ekde –”
“ – jarcento,” diris Hari ŝovelante pasteĉon en sian buŝon. Li aparte malsatis post la ekscitaĵoj de la posttagmezo. “Arbo informis min pri tio.”
Ron sentis tiom da miro, da estimo, ke li nur sidis kaj gapis al Hari.
“Mi komencos la trejnadon venontsemajne,” diris Hari. “Tamen ne paroli pri tio al iu ajn; Arbo volas teni tion en sekreto.”
Fredo kaj Georgo Tordeli nun venis en la halon, ekvidis Hari, kaj hastis al li.
“Bone farita,” diris Georgo mallaŭtvoĉe. “Arbo diris tion al ni. Ni ankaŭ estas teamanoj – batistoj.”
“Tion mi ja diras, ke ni certe gajnos la Kvidiĉan Pokalon ĉijare!” diris Fredo. “Ni ne estas gajnanta tion ekde tiam, kiam Karlo foriris, sed ĉijare la teamo estos bravega. Vi devas esti elstara, Hari, Arbo kvazaŭ ĝojsaltis dum li informis nin.”
“Ĉiuokaze, ni devas iri. Lij Ĝordan supozas, ke li eltrovis novan sekretan pasejon el la kastelo.”
“Mi privetus ke ĝi estas tiu malantaŭ la statuo de Gregoro la Glatparola, kiun ni trovis dum nia unua semajno ĉi tie. Ĝis.”
29
Olivero Arbo: La angla “Oliver Wood” sugestas arbareton de olivarboj. “Wood” sole, krom simple ligno, ankaŭ sugestas sportan klabon el ligno.
31
De la angla “clean sweep,” kio signifas, ke oni gajnas ĉiun vetona sur la tablo, aŭ balaas la tablon je vetoj.