Баъди хомӯшии лаҳзавӣ ҳиндидарой дигарбора садо дод ва овози форами ҳайзарон — найи хушнавои ҳиндӣ ва таблаки туббонӣ ба он ҷӯр гашту паси ҳам ба хона Савсани зангӯланавоз бо ду марди созанда дохил шуданд ва мусиқии дилангезе ба атроф танин андохт. Чор духтари ғунуда баробар пару бол кӯфта, муддате рақсиданду хурӯшиданд. Савсан лаҳзае ором надошт ва пайваста гирди Нигинаи беқароргашта давр мегашту дар ҳар қадаме вайро бо лафзи омехтаи ҳиндую хоразмӣ дуруду салом мегуфт. Таҳният ҳамагӣ камтар аз як дақиқа тӯл кашид ва Нигина таъкиди Турконхотун бо камоли нуқтасанҷӣ риоя карда, пайваста калима мегардонд. Аммо номи Узлуғшоҳро ягон маротиба зикр накарда, беист «Мирмалик, дари бахтамро кушо!» мегуфту ҳар як ҳаракати атрофиёнро таҳти назар медошт ва фақат ба як савол ҷавоб ёфта наметавонист: чаро бисоти хона ва либоси ҳамагон зард асту ҳатто давволи дасти таблакнавоз — тасмачаи сахти чармин, ки аксаран сиёҳранг мешавад, ранги заъфаронӣ дорад?
Савсани соҳир, ки беист ҷаҳр мегуфт, давргашти дигар ба тартиби нав оғоз карду заработи зангӯлаю нолаи най ва нақароти таблакро қатъ сохта, ноаён ба тоҷикӣ гузашт ва нидое синахурӯш баровард:
— Дуруд туро, эй кабутари ҳарам! Хушо, ки ҷавонӣ дорию ҳусну малоҳат! Зиҳӣ арӯси нозанин бо ҷамоли маҳҷабин!
Хушо, ки рӯйи ту чун офтоб мазҳари нур аст ва мисли мо ба хату хол ҳоҷате надорад. Халқи ин мулки ҷаҳон аз машриқ то мағриб ҳама санохони ту хоҳад шуд, азеро ҳунару ҳусну ҷамоли оламшумул дорӣ. Ҳолиё як лаҳза аз рақсу аз дилситонӣ фориғ бишав ва он чӣ дорӣ дар хаёлу дар замир рӯи каф ор, то ҳар ду бо ҳам бисозем ва имрӯзро бо фардо пайвандем. Аммо ҳар лаҳза бар он бош, то ҳар чӣ ният кунӣ, назар бар гули заъфарон ниҳӣ, ки он гули аълои Қоин23 аст, шодиангез аст, хушбӯй аст, камёбу қиматбаҳост ва гули мақсуд аст. Номи худованди кишвар бо зари он навишта шавад ва тасхиргари дилу мамолик заъфарон бошад. Ман ҳама дам дар хидмати ту бошам ва ҳеҷ сония фурӯ нагузорам ва Худо маро фидои ту кунад, агар кор ба муроди дили ту рост накунам…
Савсан нафас рост карду ба марди таблакнавоз нигарист ва ӯ бо шавқи том бар табира давол зад. Яке аз духтарон, ки гултабақи заъфарон дар даст дошт, маҳин роҳ гашта, рӯ ба рӯи Нигина омад, дузону нишаст ва гули шукуфонро ба маърази нигоҳи вай устувор дошт. Савсан дасти рост боло бардошт ва найнавоз бо дуҳулзан ҷӯр шуд ва ҳарду оҳанге навохтанд дар ҳавои «Ё Савсан, ё Савсан» Духтаре, ки гултабақи гандум дошт, пеши Савсан омад ва ӯ қадре заъфарон ба каф гирифта, онро ба даҳон наздик оварда, зери лаб дуое хонду ба рӯи гандум пошид ва бо афсунгарӣ донаҳоро зард карду муште аз он ба сару китфи Нигина пошид…
Сипас духтаре, ки табақи арзан дошт, пеш омад ва Савсан амалҳои қаблӣ такрор кард.
Баъд духтаре, ки табақи ҷав дошт, пеш омад…
Савсан боз лаҳзае нафас рост карда, боқимонда донаҳои арзан, ҷаву гандумро ба чор тарафи ҳуҷра пошид ва қарибтари Нигина чорзону нишасту гуфт:
— Эй соҳибқирони ҳусну малоҳат! Акнун дуои асосӣ бихонам ва агар он таъсир бахшад, дуд барояду заъфарон сабз шавад ва ҳар нияту мақсади ту иҷро гардад.
Афсунгарӣ ба авҷ расид: ду марди созанда бо ҷӯшу хурӯш таблаку ҳайзарон бо оҳанги «Ё савсан» менавохтанду дар ҳавои он духтарон чусту чобук мерақсиданду баробар «Ё савсан» мегуфтанд ва соҳирзани қадпаст ба ваҷд омада, бо лафзи қадимаи ҳиндӣ афсун мехонд ва дар ҳар фосила бо тамоми қувват «Ё бараҳман совандар!»24 мегуфт.
Баъди фосилае ҳама баробар ҷим шуданд ва… худ аз худ аз ҳар гултабақе дуд баромад маҳину латиф ва хона хушбӯй шуду Нигина моту мабҳут. Вай бо чашми хеш медид, ки дебои тиллоранги танаш ва ҳам либоси зарири атрофиён сабзранг гашту бисоту палосу пардаҳои хона низ ранги сабз гирифт. Нигина махсус ба давволи дасти таблакнавоз нигарист: ранги он ҳам тағйир ёфта, ба сабзи кабудтоб бадал гашта буд…Нигинаро хаёле ба сар омад, ки шояд худи ӯ низ саропо сабз гашта бошад…
Ба хона Турконхотун даромад ва чун тағйири ҳолат бидид, хурсанд шуд ва бо овози баланд «Қоб!» гуфт. Дар остона канизаке намудор шуд, ки дар даст табақи тиллоӣ дошт ва рӯи он як дона зағораи навакак аз танӯр канда буд. Маликаи бузург ба қудрати Савсани афсунгар қоил шуда, ӯро офарин хонду бо дастони ҳиноранги худ зағора пора карда, ҳиссае ба Нигина дод ва гуфт: