Рӯзи дигар бо амри Хоразмшоҳ бузургони давлат, қозиён ва аҳли илм ҳозир омаданду шайхулислом хутба хонд ва Ойчечак нафси нафисаи хеш ба Мирмалик бахшид. Баъди ҳиболаи никоҳ35 Турконхотун ба арӯсу домод тоҷи гавҳарнишону ангуштарҳои тилло, даҳ ғуломи ҷавону даҳ канизаки моҳрӯ ва як ҷуфт аспи сафед бахшид. Ҳама барои хуррамии навбуюг36 шароб хӯрданд, вале Мирмалик заҳроба менӯшид…
Хайрият, ки он шаб Сайфуддин ба меҳмонӣ омад. Дилбардорӣ карду варақе аз ҷайб бароварда гуфт:
— Андарзномае навиштам бародарвор. Онро ба малики нави Хуҷанд қироат мекунам:
Малик, гар ошиқӣ, аз ҷон маяндеш
Зи доғи оташи ҳиҷрон маяндеш.
Чу дар даври сарандозон фитодӣ,
Зи даври гунбади гардон маяндеш.
Ба тири ғамза гар хунат бирезад
«Бирезаш!» гӯву аз борон маяндеш.
Сиёсатгоҳи мардон кӯйи ишқат
Ту ошиқ бошу аз Султон маяндеш!
Чу шери шарза сар неҳ бар дари бор
В-аз ин пас аз саги дарбон маяндеш.
Агар ҷон хоҳадат, ҷон пеши ӯ каш,
Бикаш он дарду аз дармон маяндеш.
Чу дар майдони ушшоқ омадӣ, рав
Далерона даро, аз ҷон маяндеш!
Мирмалик бо чолокии ҳайратангез коғази абрешимӣ аз дасти Сайфуддин гирифт:
— Ба Яздони пок ниёиш мекунам, ки ин шеър то инқирози олам боқӣ монад ва раҳнамои содиқону сиддиқон шавад! Ташаккур, бародарам…
Шаби одина бо амри Хоразмшоҳ саросари шаҳри азим оин бастанд ва мунодиён аз оғози қизилтӯй мужда расонданд. Аз ҳар майдон муғанниён овози симоъ бароварданду шаҳр аз шодмонию хушӣ лабрез гардид. Майпарастон хуррам буданд, ғайр аз Мирмалик. Гаштаю баргашта аз Рӯдакӣ байт мехонду оҳ мекашид:
Оҳ аз ин ҷаври бад, замонаи шум,
Ҳама шодии ӯ ғамономеғ…
Рӯзи чаҳорум баъди наҳор Хоразмшоҳ Мирмаликро ба ҳузур пазируфту бо хушнудӣ мужда расонд:
— Бо дастури мо дабирон нома набиштанд ба ин мазмун, ки Хуҷандро ҳокими наве падид омад аз тухмаи сомониён… Мо ба ту лутфу марҳамати бештар аз он кардем, ки худ умедвор будӣ. Зеро шоҳписари мо дар ниҳоди ту нишони бародарӣ мебинаду мо далели рушд аз садоқат дидем. Ва се чиз ба ту арзонӣ доштем. Аввалан хешӣ кардем бо ту, ки ин далели ростии эътимоди мо бошад. Сониян, ҳукумати вилояти азим ба ту супурдем, ки ин далели бузург доштани сулолаи ту ва шарафу қадри ту бошад. Солисан, туро дар номаҳо ҳокими муаззам ва мукаррам лақаб ниҳодем, андар мухотабу мукотибот, то туро бузургворӣ бошад миёни ҳамсолу амсоли ту!
Моро аз ин муомилот ҷуз вафодорию садоқати ту ғаразе нест. Бидон, ки ҳазор дӯст кам асту як душман бисёр!
Номаҳои мо аллакай ба ҳама вилоятҳо фиристода шуд. Туро мебояд бо ҷалолате ҳар чӣ тамомтар ва бо суръати ҳар чӣ тезтар бо роҳбаладии шоҳписари мо Ҷалолиддин ба ҷониби Хуҷанд раҳсипор шавӣ!
Мирмалик дарҳол хӯд бар сад ниҳоду камар бар миён маҳкам баст ва тан бо оҳан пинҳон карду асп хост ва то савор шудан Сайфуддинро барои хайрбод ба оғӯш кашиду ба дасташ варақе дода, бехгӯшӣ гуфт:
— Ба Нигина фаҳмон, ки Ойчечак арӯси дурӯғин аст. Дар дили ман ғайри Нигина ба касе дигар ҷой нест!
* * *
Дарвозаро бесадо кушода, Сайфуддин ҳамроҳи шогирдаш нӯшдору дар даст ба ҳавлӣ даромад. Бо як нигоҳ вазъиятро ташхис карду рост болои сари Нигина омад ва бо оҳанги рӯҳнавоз гуфт:
— Эй маъсума хоҳар, худро ба даст гиру ғамро дур афкан! Саратро боло бардор, хоҳари ҷон, бароят навиди нек овардам.
Нигина бемадор сар бардошту аз дасти Сайфуддин коғазпораи чорқатро гирифта, саросема кушод. Ҳусни хати Мирмаликро дарҳол шинохт. Ба ҷонаш рӯҳи тоза дамид. Ҳарисона навиштаи дасти маҳбубро хонд:
Муддате талхии ҳиҷрони ту бароям ширинтар аз қанду набот мешавад. Вале, эй Нигини дилам, осуда бош: баҳри он мекӯшам, ки бароят рӯзгоре аз асал ширин фароҳам оварам.
Ситора дар ҳаво тавқи зарин аст,
Худам ангуштарӣ, ёрам Нигин аст.
Худовандо, Нигинамро нигаҳ дор,
Ки ёри аввалу охир ҳамин аст!
Нигина, ки ба ишқи поки Мирмалик бовар дошт ва иҷборӣ будани ақди никоҳи ӯро медонист, маънои рубоӣ — мақсади ғазанфари дилгазонро зуд фаҳмид. Гиряолуд хандид…