Tade’ vidante, kiel ŝi petegas plore
Kaj nur bagateleton postulas memore,
Kortuŝiĝis; traigis lin kompata pento,
Kaj, se li sondus koron pri kaŝita sento,
Nun eble ne ekscius li mem efektive»
Ĉu li ŝin amis, aŭ ne. Do li diris vive:
«Telimeno, min trafu hela fulmobato, ¬480
Se malvere, ke estis mi plena de ŝato,
Aŭ am’ al vi. Mallongaj nur pasis momentoj.
Sed pasis tiel dolĉe; pri agrablaj sentoj
Mi tre longe, neniam memori ekĉesos,
Kaj vin mi dio-vere neniam forgesos».
Telimeno lin salte ĉirkaŭ kolo prenis:
«Mi esperis! Vi amas, do vivo revenis!
Propramane mi volis hodiaŭ frakasi
Mian vivon; vi amas min, do ĉu forlasi
Vi min povas? Mi donis koron al karulo, ¬490
Donos havon, vin sekvos: ĉiu mond-angulo
Estos kun vi agrabla; kredu, amopleno
Sovaĝ-dezerton faros volupto-ĝardeno».
Tade’ el ĉirkaŭpreno perforte sin ŝiris.
«Ĉu vi frenezas? kien? kial? li rediris;
Vi sekvos min? Vin trenu mi, simpla soldato,
Kiel provizistinon?» — «Edziĝu, amato!»
Respondis Telimeno — «Neniam! sensenco!
Vokis Tade’. Edziĝi, ami — nun intenco
Ne mia. Ŝercoj! lasu ni tiun aferon! ¬500
Kvietiĝu, mi petas, faru konsideron!
Mi estas al vi danka, sed edziĝi — nune
Ne eble. Ni nin amu, sed tiel — malkune.
Plu mi resti ne povas; morgaŭ en mateno
Mi veturos; adiaŭ, mia Telimeno!»
Surŝovinte ĉapelon, turniĝis junulo,
Por iri; lin haltigis Telimen’-okulo
Kaj vizaĝo Meduzo-kapa[22]. Kun teruro
Li restis, rigardante al ŝia figuro:
Pala, sen movo, staris ŝi, sen viv’, ne spiris, ¬510
Ĝis, etendinte manon, laŭ glavo por puŝo,
Fingre okulojn celis ŝi de Tadeuŝo:
«Ha! drak-lango! lacerta kor’! ŝi krie diris,
Ĝuste tion mi volis! tion mi deziris!
Ke mi pro vi okupis mian korosenton,
Malŝatis Asesoron, Grafon kaj Rejenton,
Ke vi orfinon lasis, sciinte delogi —
Jen nenio! vi — viro, vi konas kruelon;
Mi scias, laŭ aliaj, vi rompas fidelon;
Sed, krome, vi kapablas malnoble mensogi!
Mi aŭskultis, ĉe pordo onkla… Do, la ido, ¬520
Zonjo? al vi ekplaĉis? kaj via perfido
Insidas ŝin?… Ĵus unu trompinte animon,
Apud mi jam alian vi serĉas viktimon!
Forkuru, sed atingos vin malbeno mia;
Aŭ restu, mi malkaŝos al mondo pri via
Senhonor’, vi ne trompos plue, perfidulo!
For! vi estas mensoga homo, malnoblulo!»
Je l’ ofendo, mortiga por ĉiu nobelo,
Kiun neniam aŭdis Soplica orelo,
Li ektremis, kun morta paleco vizaĝa, ¬530
Piedfrapis kaj diris buŝpreme: «Malsaĝa!»
Li foriris; sed kore resonis esprimo:
«Malnobla»; li skuiĝis, sentis en animo,
Ke li meritis, faris ja al Telimeno
Grandan maljustaĵon; pravis ŝi, laŭ konscienco;
Sed, post ĉi plendoj, kreskis al ŝi abomeno.
Pri Zonjo, ve! ekpensi eĉ estus sensenco
Kaj Zonjo estis tiel bela kaj agrabla!
Onklo svatis! ŝi estus edzino afabla:
Sed satan’ lin implikis en pekojn kaj vice ¬540
En mensogojn kaj cedis, ridante malice!
Insultite, li perdis de ĉiuj estimon,
Detruis estontecon! juste punis krimon!
En tempesto de sentoj, brilis al Tadeo,
Kiel ripozoankro, pri duel’ ideo;
«Morton al Graf’ fripono! — kolere li kriis,
Venĝi, aŭ mem perei!…» Kial? li ne sciis;
Kaj la kolero tiel granda, post momento
Forflugis. Ree kaptis lin profunda pento;
Li pripensis: «Se estis, laŭ observo mia, ¬550
Inter Grafo kaj Zonjo konsentiĝo ia,
Do sekve? eble Zonjon amas Graf’ sincere,
Eble, ke ŝi lin amas? kaj edzigos vere?
Kiarajte mi volus rompi tiun ligon,
Mem malfeliĉa, kaŭzi plu malfeliĉigon?»
Malesper’! li nenian vidis manieron,
Nur forkuron; sed kien? en tombon, sub teron!
Do al klinita frunto li pugnon alpremis,
Kuris herbejon, kie lagetoj briltremis,
Kaj li haltis ĉe l’ kota; akvan verdkoloron ¬560
Avide rigardante, kotecan odoron
Tra malfermita buŝo li enspiris ĝue;
Ĉar memmortiĝo, kiel voluptem’, unue
Pripensas: en furia kapturn’, laŭ dorloto,
Nedireble lin tentis — droniĝi en koto.
Sed Telimen’ divenis el lia staturo
Malesperon; vidante al lagetoj kuron,
Kvankam al li tutprave ŝi ardis kolere,
Ŝi ektimis, havante bonan koron vere.
Ŝi bedaŭris, ke amis alian Tadeo; ¬570
Punonte, ŝi ne pensis pri lia pereo.
Do ŝi lin kure sekvis, levis manojn krie:
«Haltu! stultaĵo! amu aŭ ne! eĉ alie
Edziĝu, aŭ veturu for! sed haltu nure!» —
Sed li jam antaŭiris ŝin, rapida-kure,
Malproksime, jam — haltis ĉe lageto-bordo.
Strangdispone de sortoj, sur la sama bordo,
Rajdis Grafo, lin sekvis ĵokeoj-vicordo;
Kaj ravite per ĉarmo de nokto serena,
De orkestro subakva, harmonio-plena,
De ĥoroj, kiuj sonis laŭ harpoj eolaj, ¬580
(Neniaj ranoj ludas bele kiel polaj),
Li haltigis ĉevalon, forgesis vojcelon,
Kaj aŭskultis, turninte al laget’ orelon,
Okule vagis kampojn, sur ĉiel’-vastaĵo:
Ŝajne, pense komponis li noktajn pejzaĝojn.
Efektive pentrinda estis ĉirkaŭaĵo!
Ambaŭ lagetoj turnis al si la vizaĝojn,
Laŭ geamantoj; dekstra akvo estis glata
Kaj pura, kiel vangoj de virgin’ amata;
Maldekstra, malpli hela, laŭ vizaĝ’ de juna ¬590
Viro, jam barb-lanuga kaj iom sunbruna;
Dekstra, per ora sablo ŝajn-brilis ĉirkaŭe
Blond-hare; de maldekstra frunt-haroj, kvazaŭe
Per salika vergaro tufaj, hirtigitaj;
Ambaŭ lagetoj estis verdaĵe-vestitaj.
El ili riveretoj du, laŭ manoj kore
Sin premas. Rivereto en kavon pli fore
Falas, ne malaperas: ĉar en kavmallumon
Ĝi forportas, sur ondoj, de luno orumon;
Akvo tavole falas; ĉiu tavoleto ¬600
Flagretas per plenmanoj da luna brileto;
Lumo en mil splitetojn fendiĝas; kaptante
Ilin, en profundaĵon portas ond’ kurante;
Kaj de supre plenmane falas lun’ brilante;
Kvazaŭ apud lageto sidas Svitezjanka[23]
Senfine verŝas fonton el kruĉeto blanka.
Per dua man’ amuze disĵetas, prenitan
El la antaŭtuketo, oron ensorĉitan.
El fosaĵo kurinte for, sur ebenaĵo
Torento kvietiĝas, laŭvide fluetas; ¬610
Ĉar sur ĝia moviĝa, tremanta tegaĵo,
Tremanta luna lumo laŭlonge flagretas.
Kiel bela, givojtos nomata serpento
Samogita, ŝajndorme kuŝas en eriko,
Sed rampas, vicbrilante per oro, arĝento,
Kaj subitmalaperas en musk’ aŭ filiko:
Tiel ankaŭ turniĝis torent’, kaŝiĝonta
En alnoj, kiuj nigris ĉe fin’ horizonta,
Kaj levis siajn formojn malpezajn malklare,
Kiel duonvideblaj spiritoj nubare. ¬620
Inter lagoj, en foso, muelilo sidas;
Kiel zorgant’ maljuna amantojn insidas,
Subaŭskultis parolojn, koleras malpace,
Skuas kapon kaj brakojn, balbutas minace;
Tiel sian muskfrunton muelilo skuis,
Fingran pugnon rondturnis, sed apenaŭ bruis
Kaj klake dentmakzelojn movis, tuj ĝi same
Superbruis lagetojn, parolantajn ame,
Kaj vekis Grafon.
вернуться
[22]
Meduzo, ĉe antikvaj grekoj fabela, monstra virino, kun serpentaj haroj kaj rigardo ĉion ŝtoniganta.
вернуться
[23]