Аннотация

Literatura ukraińska XVII i XVIII wieku należy do zaniedbanych kart naszej literackiej przeszłości. Owszem, poświęcono jej znaczną liczbę prac, często obszernych i obszernych. Co więcej, opublikowano jej całkiem sporo tekstów. Oprócz Ukraińców, nad materiałem tamtych czasów pracowali również niektórzy i polscy badacze. Największy wpływ na gromadzenie i opracowywanie materiału miała szkoła akademika W. Pereca, a także M. Woźniaka, W. Rezanowa i innych. Już starsze pokolenie ukraińskich uczonych zainteresowało się naszą literaturą tamtych czasów: M. F. Sumcow pracował nad nią w młodości; D. I. Bahalij zebrał i opublikował dzieła jednego z najwybitniejszych pisarzy ukraińskiego baroku, Skoworody. Niesprawiedliwe byłoby nie wspomnieć o historykach literatury polskiej (A. Brückner). Pomimo liczby pracowników oraz liczby, objętości i znaczenia ich dzieł, które z pewnością na długo pozostaną fundamentem wszelkich przyszłych badań nad literaturą ukraińskiego baroku, wciąż musimy mówić o „zaniedbaniu” tego materiału, który został opublikowany w tak dużej liczbie i wielokrotnie opracowywany. Musimy mówić o jego zaniedbaniu, ponieważ większość badaczy literatury ukraińskiej XVII i XVIII wieku, z wyjątkiem dwóch lub trzech, i to tylko w odniesieniu do pojedynczych dzieł, w ogóle nie interesowała się badanymi przez siebie utworami jako dziełami literackimi. Traktowali te dzieła jako źródła do historii kulturalnej, politycznej, narodowo-społecznej Ukrainy. Najlepiej było, gdy doświadczeni badacze stawiali sobie określone zadania bibliograficzne lub interesowali się biografią i osobowością któregoś ze starych ukraińskich pisarzy.